پ.ن:یه روزی میایم! یه روزی می ریم!معلوم نیست کی! فقط میدونم خیلی زودتر از اونی که فکرشو می کنیم دیر می شه! چرا با این که همهون این رو می دونیم و بارها با عمق وجود حس مي كنيم هيچ تغييري درون مون اتفاق نمي افته؟!!

خدایا!به اونایی که توي زمين لرزه از دنيا رفتن مغفرت و به بازمانده هاشون صبر بده و كمكشون كن!

خيلي سخته! حتي تصور تكون خوردن لامپ آويزون از سقف يه جوريه!چه برسه به ريختن سقف.

پ.ن: براي شادي روح درگذشته های زمین لرزه، توي اين ماه عزيز يه صلوات هديه كنين.

پ.ن: هستم اگر مي نويسم! اگر ننويسم نيستم! پس بايد بگم :هستم!

وقتی رمان «لحظه های انقلاب» رو خونده باشی برای مرگ نویسنده اش غصه ات می گیره! کسی که شاید خیلی اسمی ازش مطرح نبوده! «سید محمود گلابدره ای» ولی بی شک لحظه هایی رو خلق کرده به زیبایی صداقت، اون قدر كه کتابش برای خواننده ي نسل n ام بعد از خودش هم می تونه جذاب باشه. لحظه هایی سرشار از هیجان که خواننده رو باخودش به خیابون های تهران می کشونه و غم و شادی اون روزها رو با تمام وجود منتقل می کنه !  

روحش شاد!